In Wim Statius Muller’s jeugd, was een huisfeestje in Otrobanda niet voor te stellen zonder dat er ook gedanst en gemusiceerd werd!  Statius Muller kreeg vanaf zijn zevende levensjaar, ruim tien jaar pianoles van de Curaçaose componist Jacobo Palm (1887-1982). Hij vond hiermee bedding in de door diens grootvader Jan Gerard Palm (1831-1906) geïnitieerde stroming van op salonmuziek en Caribische dansmuziek gebaseerde klassieke muziek. 
Statius Muller had in 1944, op veertienjarige leeftijd, zijn eerste publieke optreden in het toenmalige Teatro Brion in Otrobanda. Dit was tijdens een jeugdconcert waarin ook andere later bekend geworden musici optraden. Er volgden nog diverse optredens, niet alleen in het Teatro Brion en het Roxy theater, maar ook liveoptredens voor radio Curom. Van deze optredens kunnen in het bijzonder genoemd worden een uitvoering in 1948 met het toenmalige Curaçaosch Philharmonisch Orkest waarin hij als solist het eerste pianoconcert van Mendelsohn-Bartholdy speelde en in hetzelfde jaar een optreden met de bekende Russische violist Alex Scholz.
Statius Muller behaalde in 1948 zijn HBS-B diploma aan de toenmalige A.M.S. te Pietermaai en kreeg vervolgens zijn eerste baan bij het bedrijfsblad De Passaat van de Koninklijke Shell. In die periode had hij een gelukkige her-ontmoeting met oud-klasgenoot Arturo Wuhl. Deze was ervan op de hoogte dat Wim graag concertpianist wilde worden. Na een vakantie in New York, bracht Arturo Wuhl voor Wim een brochure mee van de prestigieuze Juilliard School of Music. Wim meldde zich gelijk aan. Op het inschrijfformulier kon hij o.a. zijn uitvoering van het pianoconcert van Mendelsohn-Bartholdy en zijn optreden met Alex Scholz vermelden! Zijn applicatie maakte indruk. Uit een totaal van 500 aanmeldingen, behoorde Statius Muller tot de veertig aspirant-pianisten die Juilliard in 1949 had geselecteerd. Aan de Juilliard School of Music kreeg Statius Muller o.a. lessen in piano, compositie en orkestratie van Josef Raieff. Als student gaf hij tijdens zijn vakanties jaarlijks concertuitvoeringen. Zo gaf hij in 1953 met violist en studiegenoot Wim Stenz, concertuitvoeringen op Curaçao, Aruba en in Venezuela. Ook vonden er in zijn studietijd plaatopnamen plaats van een zestal van zijn eigen composities. In 1954 studeerde Statius Muller cum laude af aan de Juilliard School of Music. In 1955 volgde een aanstelling als assistant professor in piano en muziekgeschiedenis aan Ohio State University in Columbus, Ohio. Statius Muller stopte in 1960 met zijn werk aan deze universiteit, om een baan op Curaçao te aanvaarden. Aanvankelijk als ambtenaar bij de RVD, maar niet lang daarna werd hem gevraagd om mee te werken aan de opzet van een veiligheidsdienst op Curaçao. In 1972 maakte hij een overstap naar de BVD in Den Haag voor een functie op het gebied van terrorismebestrijding. In 1981 volgde een benoeming tot Executive Officer Security bij de NAVO in Brussel. Na zijn pensioen in 1995 keerde Statius Muller terug naar Curaçao, waar hij weer meer tijd kreeg voor zijn grote passie, de muziek.

Als componist staat Wim Statius Muller bekend als de Chopin van Curaçao. Dit vanwege de vele composities van hem waarin de invloed van Chopin goed te herkennen valt. In vrijwel al zijn werken zijn ook de typische Antilliaanse, syncopische ritmen verwerkt. Anders dan de meeste andere componisten van Antilliaanse walsen, danzas, mazurka’s en tumbas, zijn de door hem gecomponeerde werken niet meer bestemd om op te dansen, maar zijn ze gestileerd tot concertmuziek. Van zijn composities zijn een tweetal bundels met partituren uitgegeven: de Antillean Dances for Piano en de Antillean Dances Volume II. Van Statius Muller werden ook een aantal cd’s uitgebracht. Naast de Antillean dances en Antillean treasures waarop hij zijn eigen composities speelt, heeft hij met sopraan Tica Giel een cd opgenomen met liederen van Antilliaanse componisten, met bariton Nic Møller de 24 liederen uit de Winterreisse van Schubert en een cd met pianowerken van Ravel, de Falla, Kabalevsky  en Wagenaar.
Wim Statius Muller kreeg tijdens zijn leven diverse blijken van erkenning: in 1997 de ridderorde in Oranje Nassau; in 1999 de Colá Debrot cultuurprijs; in 2012 de Zilveren Anjer van het Cultuurfonds; in 2013 verscheen de documentaire Nostalgia over zijn leven en werk; en in 2014 werd op Curaçao een postzegel uitgegeven met zijn beeltenis.